مدت ها پیش(دیروز و پس پری روز نه٬ کمی بیشتر از این) جمع شدیم تا فکر کنیم چه جوری میشه فضای دانشکده رو برای محرم آماده کرد؟
یه عزیزی گفت:" استفاده از پرچم و پارچه مشکی و...تکراری شده.الان دنیا به سمت مدرنیته داره حرکت میکنه.ما همه اش گیر قدیم هستیم.من با این کار مخالفم.فکر یه راه دیگه باشیم." از اونجا که این عزیز رئیس بود مجبور شدیم فکر کنیم به یه فضاسازی جدید! اما راستش نه ما به نتیجه ای رسیدیم نه اون عزیز! آخرسر با همون پرچم و پارچه مشکی و ظرف آب و دست و کاشی های مزین به اسم ائمه و یه سری دست نویس با خط بچه ها و پوستر آماده محرم شدیم. واقعیتش اینه که به دل من و دو سه تای دیگه خیلی نشست اما عزیز... پی نوشت ۱: قبلا گفته بودم که من متحجرم! پی نوشت ۲: حالا ۲ تا سوال * آیا استفاده از المانهای قدیمی تکراری شده و جذابیت خودش رو از دست داده؟ * اگه قرار باشه یه تحولی صورت بگیره و بخوایم شهرمون٬ مدرسه یا دانشگاه یا حتی محل کارمون رو به عشق ارباب(ع) عزادار کنیم چه راه جدیدی سراغ دارین؟ منبع: تا ابد مجرم
بر كشته كربلا بگریید
با این دل مرده خنده تاچند
امروز در این عزا بگریید
فرزند رسول را بكشتند
از بهر خداى را بگریید
از خونجگر سرشك سازید
بهر دل مصطفى بگریید
وز معدن دل به اشك چون در
بر گوهر مرتضابگریید
با نعمت عافیتبه صد چشم
بر اهل چنین بلا بگریید
دل خسته ماتم حسینید
اىخستهدلان هلا بگریید
در ماتم او خمش مباشید
یا نعره زنید یا بگریید
تا روح كه متصلبه جسم است
از تن نشود جدا بگریید
در گریه سخن نكو نیاید
من مىگویم، شما بگریید
بر دنیاى كم بقا بخندید
بر عالم پر عنا بگریید
بسیار در او نمىتوان بود
بر اندكىبقا بگریید
بر جور و جفاى آن جماعت
یكدم ز سر صفا بگریید
اشك از پى چیست؟تابریزید
چشم از پى چیست؟ تا بگریید
در گریه به صد زبان بنالید
در پرده به صد نوابگریید
نسیان گنه صواب نبود
كردید بسى خطا، بگریید
وز بهر نزول غیث رحمت
چون ابر،گه دعا بگریید
به قول حاج قربون، چقدر این شبهای محرم بیاد و بره و من و تو زیر خاک باشیم ...
البته هر وقت این رو می گه پیش خودم فکر می کنم که مگه حتما جایی امضا شده که تا ما زنده ایم آقا ظهور نکنه؟! اما از اونجایی که معمولا آدم های بی لیاقتی هستیم احتمالا وقت ظهور هم یه موقعی خواهد بود که ما نباشیم ...
بگذریم ...
یه محرم دیگه هم اومد اما باز هم احتمالا تمام محرم و عاشورا و امام حسین (ع) رو تو چندتا روضه خلاصه خواهیم کرد ...
اگرچه اصل روضه امام حسین و ذکر مصیبت اونچه که تو کربلا اتفاق افتاد، گفتن و شنیدنش هم خودش یه توفیقه اما شهید شریعتی حرف قشنگی می زنه و می گه "حسین (ع) بیشتر از آب تشنه لبیک بود افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند"
اگه تونسته بودیم این رو برای خودمون جا بندازیم که نه تنها قیام عاشورا بلکه تمام قیام های ائمه علیه السلام در نهایت در پس ایجاد قسط و عدالت اجتماعی بوده امروز وضعی بهتر از این داشتیم و اگر کسی جرات می کرد تا در میان فریادهای دیگه دم از عدالتخواهی بزنه عده ای به راحتی به خودشون جرات نمی دادن تا هر کاری از دستشون برآمد انجام بدن تا بزنندش زمین ...
۱۴۰۰ سال پیش هم جنگ بین اسلام ناب و اسلام آمریکایی بود. اونهایی که سر امام حسین (ع) رو بریدند با اعتقاد به اینکه کارشون درسته و دارند وظیفه شرعی شون رو انجام میدن این کار رو کردند و امروز هم همینطور ...
همون ۱۴۰۰ سال پیش هم به یزید می گفتند امیرالمومنینُ در حالیکه حجت خدا (امام حسین علیه السلام) حی و حاضر بود! و به کاروان امام حسین (ع) در زمان اسارت در شام گفتند : خارجی!
الان هم شرایط خیلی تفاوتی نکرده. الان غزه یه کربلای واقعی شده. دیروز این عکس رو دیدم انصافا ناخودآگاه به یاد روضه هایی افتادم که در وصف صحنه ظهر عاشورا شنیدم ... همه غرق خون در زمین ... اون موقع مردک کثافت حسنی مبارک به همراه شیوخ خوک صفت سعودی و لیونی لجن صدای هر هر و کر کر شون دنیا رو پر کرده ...
ما کجای این جبهه قرار داریم؟!
از سرزنش مدعی آهنگ ملال است دیوانگی کوی حسین (ع) عین کمال است